Het is heerlijk om zo nu en dan iets te doen waar je normaal niet snel naartoe gaat en wat je jezelf gunt.
Deze week was zo'n ervaring, en wat voor een. Een bezoek aan de TEFAF in Maastricht, een van de meest toonaangevende kunstbeurzen ter wereld. En ik was er in een uitzonderlijk luxe positie.
Ik was er samen met William Otermans. Kunstenaar, visionair, conceptarchitect.
Ik trek al jaren met William op. Ik volg onder andere bij hem Academie sessies om mijzelf te professionaliseren en vooral zelf te leren kennen. Wat ik daar leer is moeilijk in één zin samen te vatten, eigenlijk teveel om op te noemen. Maar een van de belangrijkste dingen is dit en ik quote:
"Je moet anders leren zien, om anders te kunnen doen."
Zeker in tijden waar alles onder steeds grotere druk staat en alles in verandering is, is dit heel hard nodig om zaken daadwerkelijk te veranderen en misschien beter gezegd te transformeren.
Zie wat er werkelijk schuilgaat achter een probleem, een uitdaging, iets in een organisatie en handel daar naar. En als je iets ontwikkelt of ontwerpt: leef je in in de persoon aan de overkant van de tafel. Voor wie maak je het? Wie gaat het gebruiken? Hoe ziet deze persoon de wereld? Hoe gebruikt hij of zij het product of de dienst?
Het klinkt simpel, dat is het niet
Op de TEFAF stond ik naast iemand die van veraf al herkent wie een werk heeft geschilderd. Die de techniek ziet, het kleurgebruik, de compositie. Maar vooral, de worsteling. De worsteling, het gevecht om tot zo'n topprestatie te komen.
En dan de Rembrandts. Kleine werkjes. Net iets groter dan een postzegel.
Op het moment zelf kwam het niet eens zo binnen. Maar de dag erna, als je eraan terugdenkt, dat gepriegel op een paar vierkante centimeter, dat oog voor detail, die kwaliteit, dan ben je pas echt onder de indruk. Vertraagd. Maar des te harder.
En toen drong het pas goed door
Ik werk al jaren samen met William.
En nu ik het schrijf valt het kwartje. Op de TEFAF heb ik even mogen zien wat de worsteling van de kunstenaar is. Met een leeg doek beginnen. De worsteling van de eerste streek. Het vertrouwen dat nodig is om überhaupt een kunstwerk te maken. De worsteling van Rembrandt, de worsteling van William. Hoe hij kijkt. Wat er in hem omgaat.
Een diepe buiging is hier op zijn plaats.
wordt vervolgd ;-)
